Ben Büşra Öretmen. Üniversiteden bu yıl mezun oldum. Şu an öğretmenlik yaptığım köy ilk görev yerim. Bitlis’in Hizan ilçesine bağlı Göktepe Köyü. Küçük bir köy ve bu köye geldiğim ilk zamanlar elbette birçok sıkıntı yaşadım. Okulumuz eski bir okul. Benim sınıfım da birleştirilmiş bir sınıf. 3.ve 4. sınıflara ders veriyorum.

Bana göre merkezde ve köyde öğretmenlik yapmak çok farklı şeyler. Köyde çocukların her şeyi ile ilgilenmek durumunda kalıyoruz. Gerektiği yerde öğretmen, gerektiği yerde anne, baba ve arkadaş oluyoruz.

Şuan görev yaptığım köyde ailelerin sosyoekonomik gücü yetersiz ve eğitim konusunda bilinçli değiller. Bu konu sebebiyle oldukça sıkıntı yaşadım.

Çocuklarla tanıştığım ilk zamanlarda çocukların ayağında doğru düzgün bir ayakkabı bile yoktu. Çoğu, kocaman terliklerle okula geliyordu.  Bu durumu velilerimle görüştüm ve maddi durumlarının yeterli olmadığını anladım. Ben de bir hayırsevere ulaştım. Öğrencilerime spor ayakkabı gönderdi. Çocukların o ayakkabıları gördükten sonra gözlerinde oluşan mutluluk ifadesi paha biçilemez bir şeydi.

Isınmak için soba yakmak zorundayız. Bu konuda da çok sıkıntı yaşadım, halen de yaşıyorum. Sobayı ben doldurup, ben yakıp, ben boşaltmak zorundayım. Bunları yaparken defalarca elimi yaktım, elbiselerimi yaktım ama bunlar mühim şeyler değil. O çocuklara baktığım zaman, o çocukların bana nasıl baktıklarını gördüğüm zaman her şeyi unutuyorum…

Bir arkadaş aracılığıyla Nihal hocayla tanıştık. Nihal hoca ile konuştuğum zaman gerçekten iyiliklerin ve güzelliklerin hala yaşadığını anladım. “Benim oğlumun sahip olduğu şartlara diğer çocukların da sahip olma hakkı var” deyince bu kadar ince düşünen bir insanın var olması beni çok mutlu etti. Çocuklarımın mont, bot, atkı, bere ve eldiven ihtiyacını giderdiler. Çocuklarım bu sene zorlu bir kış geçirmeyecekler. Ayrıca gönderdikleri şekerlemeler ve çikolatalar da çocukları o kadar mutlu etti ki…

Bize İstanbul’ dan meyve bile gönderdiler. Muz ve kivi. Çocuklar daha önce muz yemişlerdi ama ilk defa kiviyi gördüler, dokundular ve tattılar. Gönderdikleri muz ve kivilerle sınıfta meyve partisi yaptık. Çok sevdiler ve çok mutlu oldular.  Köyde oldukları için pizzayı hiç tatmamışlardı ve tabii yine Nihal hocamız sayesinde çocuklar pizza ile tanıştı ve büyük bir iştahla yediler. Onların mutlu olduğunu görmek o kadar güzel ki… İyi ki öğretmenim diyorum.

Benim çocuklarıma bu mutluluğu yaşatan ve onların mutlu olmasıyla bana da bu mutluluğu yaşatan iyi kalpli, hayırsever hocamız Nihal Toros’a ve Güneşten Haber Var ekibine teşekkür ediyorum.